Einaferð møtti eg einum trímenningi hjá mær. Hann var saman við langabbabeiggja mínum. Vit tosaðu um leskiliga føði, og eg mundi barasta svímað, tá ið teir søgdu mær, at teimum dámar allarbest kukk! Tað besta, teir kundu fáa av mati, var kukkur! Kukkur frá seyði og neytum, helst. Tað ljóðar ikki leskiligt fyri meg.